حالا مهم نیست که سال نو میلادی باشه یا عید نوروز یا هرچی ، مهم اینه یه روز از زندگی آدم تصمیم بگیره اون شنبه ای که همیشه منتظرش بوده تا خیلی کار هارو انجام بده را پیدا کنه . امروز برای من همون روز شنبه است که حداقل اگه خیلی نسبت به خودم بی رحم نباشم، این چهار سال گمش کرده بودم ، هی باشه واسه فردا و حالا وقت هست واسه انجامش و که چه کاریه اصلا ! چند روز پیش یه جمله ای خوندم که همچین چیزی بود که وقتی کاری را انجام میدی به بهترین نحو انجام بده ، تا هم خودت از خودت راضی باشی هم بقیه از تو راضی باشن . حالا درسته که بعضی وقت ها آدم میگه گوربابای بقیه ولی خب هیچوقت نمیشه آدم به خودش بگه گوربابات که :| در نتیجه لازمه از یه جایی به بعد آدم واسه زندگیش یه هدفی بذاره ، یه هدف واسه انگیزه پیدا کردن برای ادامه دادن . باز یه جایی نوشته بود که هروقت کلافه شدی و دلخور و دلگیر ، به شش ماه بعد به یک سال بعد به ده سال بعد فکر کن ببین انقدری که امروز این مسئله برات مهم بوده و اذیتت کرده اون موقع هم میتونه مهم باشه ؟! خب خیلی چیزا هست که آدم از گذشته اش یادش میاد و نمیتونه گاهی فراموشش کنه ولی قرار نیست هر روز این اتفاق بیوفته که آدم با فکر و خیال اون اتفاق یا اون آدم از خواب بیدار شه و روزش کلا با فکر و خیال های بیخود بگذره . گذشته ای که گذشته دیگه قرار نیست برگرده اما خب به قول " شهرزاد " خاطره ها که نمیمیرن ! اما اینکه این خاطره ها چقدر بخوان زندگی آینده رو تحت تاثیر قرار بدن دست خود آدمه که خب البته برای اینکه بخواد آدم باهاشون کنار بیاد جونش را میگیرن ! پیرش میکنن ! یه دیالوگ خوبی داشت فیلم در چشم باد :
ایران (سحر جعفری جوزانی) : بیژن ! یه قولی بهم میدی؟
بیژن (پارسا پیروزفر) : تا چی باشه !
ایران : اینکه هیچوقت منو فراموش نکنی ، حتی اگه تَرکم کردی...
بیژن : قول لازم نداره ، وقتی یکی وارد ِ زندگی آدم بشه ، آدم بخواد نخواد اون جزئی از خاطراتشه !
ایران : حتی اگه بره ؟
بیژن : حتی اگه بره !

نه نمیشه آدم هارو از زندگی حذف کرد . ولی میشه الویت بندیشون کرد . یه کاغذ و قلم برداری تمام آدمایی که تو زندگیت بودن و هست را بنویسی و بعد ببینی کدوم باید جاش بالا پایین شه ، یا اصلا کیا باید حذف شن . میبینی همه حذف میشن به غیر از خانواده ای  که همیشه تا همیشه فکر میکنی هستن ، فکر میکنی هر وقت هرکی بهت هرچی گفت حواله بدی به داشتن مادر پدرت . وقتی صاحبخونه بهت زور گفت خیالت تخت باشه که لازم نیست تنهایی از پسش بربیای و حتی اصلا جوابش را بدی . همه حذف میشن به غیر از کسی که بی قید و شرط دوسش داری چون انتخاب خودت بوده که دوسش داشته باشی و به هر قیمتی نه از دوست داشتنت کم میشه و نه حتی شاید زیاد بشه . مثل روز اول همون قدر ناب بمونه . به اینجا که رسید خوبه یکی برات بمونه که بهش بگی دوست ، حرف های زنونه درد و دل های مادرانه را باهاش قسمت کنی و نه بیشتر . یه سری حرفا باید خصوصی باشه باید خاص هر آدمی باشه حرف های بین خودت و خدات ، بین خودت و مادرت ، بین خودت پدرت ، بین خودت و دختر ، بین خودت همسرت. این حس ناب خصوصی بودن یه چیز دیگس . یه طبیعت بکر که نباید به هرکسی اجازه داد بهش وارد بشه . وقتی وارد شد شاید اولش براش خوشایند باشه . ولی کم کم براش عادی میشه  شروع میکنه که طبیعت تورو تغییر بده . سلیقه های خودش را بهت تلقین کنه . عامه پسندش کنه .  اما من  عمومیت را هیچوقت دوست نداشتم . هرچه قدرم محبوب باشه و باعث جذابیتت شه ! هیچی جذابیت نمیاره تا وقتی آدم خودش تصمیم نگیره که تو زندگی بهش نیاز داره ...

پ.ن : داستانم تایید شد که فیلمنامش کنم :)

پ.ن : Lady Cyan جان :) گفتن که کامنت ها که بستس آدم دلش میگیره ، راست میگف حالا باز شد :دی هم دلم هم کامنت :) :*