احساس میکنم از یه تبعید دو سال ِ برگشتم ، اینجارو دوست دارم چون توش ردپای آدمارو میبینم . آمار نشون میده فلان روز فلان نفر اومدن اینجا . واسم با ارزشه و  دوسش دارم . حس میکنم دنیای وبلاگ نویسیم دوباره داره جون میگیره . حس میکنم لازم نیست خیلی از فکرارو تو سرم نگه دارم و فکر کنم فقط منحصر به منن . وقتی قبلا بیانشون میکردم میفهمیدم خیلی ها هم اون اتفاقی که واسه من شب و روز ممکن بود بیوفته ،‌برای اونا هم میوفتاده . اینکه حس کنی تو برخی اتفاقای روزمره که به نظر وحشتناک میان اگه فقط واسه تو باشن ، تنها نیستی حس خوبیه . فقط همین که اینجا حس خوبی دارم و دوست دارم مثل اون موقع ها که تا از مدرسه برمیگشتم فوری میرفتم پای کامپیوتر و مستقیم میرفتم وبلاگم ، بازم هر لحظه فکرم اینجا باشه . هر لحظه بهش سر بزنم و حواسم به این خونه مجازیم باشه . اینجا آرومه و من با صد جای دیگه مثل اینستاگرام کانال دیگه عوضش نمیکنم .

پ.ن : این آدرس وبلاگ نوشته هام بود :  A Woman With Class is Timeless


پ.ن : درباره من به روز شد :)